” Η πόρτα”
Τώρα, επάνω στην πεσμένη πόρτα
περνάνε και κρεμάνε τα τραγούδια τους
δεμένα με χρωματιστές κορδέλες,
σαν τάματα σε κάποια
Παναγία τάδε, τη θαυματουργή.
Ο ποιητής κουβαλάει
την πόρτα στην πλάτη
και σωπαίνει.
Θα τόνε δεις καμιά φορά, λοιπόν,
να περπατάει σκυφτός
ή να περνάει με το πλάι τα στενά
και κείνο το κάγκελο,
στραβωμένο,
αφήνει βαθιά χαρακιά
πάνω στην άσφαλτο.
Τζένη Μαστοράκη
[Από τον τόμο «Το μελάνι φωνάζει. 17 Νοέμβρη 1973 στη λογοτεχνία», επιμέλεια Ηλίας Γκρης, εκδόσεις Γαβριηλίδη]
